توی قاب

  توی قاب خیس این پنجرهها
عکسی از جمعهی غمگین میبینم،
چه سیاهه به تنش رخت عزا!
تو چشاش ابرای سنگین میبینم
عمر جمعه به هزار سال میرسه،
جمعهها غم دیگه بیداد میکنه،
آدم از دست خودش خسته میشه،
با لبای بسته فریاد میکنه
(فرهاد روحت شاد)

-ای کاش سرنوشت جز این می نوشت-...